॥ श्रीहंसराज स्वामी कृत ॥

॥ आगमसार ॥

(उत्तरार्ध)

पंचिका १२ वी
सहजस्थितिलक्षण

॥ श्रीरामसमर्थ ॥

समास १ ला
सप्तविधसमाधान


जीवन्मुक्ति विदेहमुक्ति । दोहीं वेगळी सहजस्थिति ।
बद्धमुक्ततेची समाप्ति । जाली जेथें ॥१॥
शिंपीचें काढून रजतु । मृगजळावरी बांधिला सेतु ।
परपार पावे वंध्यासुतु । जाला निवांत सुखरूप ॥२॥
भवसागरीं साधनांचा । सेतु बांधिला हा साचा ।
परपार पावला सुखाचा । चिदाभास ॥३॥
रज्जु सर्प जीवें मारिला । मारिता बहु कष्टी जाला ।
शेवटीं जाउनी निजेला । आकाशामाजीं ॥४॥
तैसा शब्द हा शिणला । येणें मोहाचा घात केला ।
होपळपणें लया गेला । शून्यामाजीं ॥५॥
मुक्याबहिरिया गांठी पडली । निरूपणाची सीमा जाली ।
दोन्हींपणें वहात गेलीं । उगमाचिकडे ॥६॥
शिष्य बहिरा गुरु मुका । तुटला द्वैताचा तवका ।
मीतूंपण मिळाले एका । नामरूप सांडोनी ॥७॥
मेहुणी पाहुणी आली । तिनें गृहधनीण ग्रासिली ।
खातां खातांचि विराली । आपणही तेथें ॥८॥
देहबुद्धि हे दांडुगी । ब्रह्मबुद्धि पावली वेगीं ।
देहबुद्धि झडतां वाउगी । ब्रह्मबुद्धि होय ॥९॥
आकाशपुष्पें करून गोळा । वायुतंतूनें केली माळा ।
तेचि वंध्यापुत्राचे गळां । अति शोभा पावली ॥१०॥
सकळ शास्त्रीचे सिद्धांत । मननामाजीं प्रवर्तात ।
विचर जाला सुशोभित । वंध्यापुत्रापरी ॥११॥
रांझणींचें प्रतिबिंब काढिलें । दग्धपल्लवीं दृढ बांधिलें ।
चांदणियामाजीं घातलें । सुकावया ॥१२॥
संचितक्रियमाणीं अडकलें । चैतन्य विवेकें काढिलें ।
प्रारब्धभोगार्थ सुकूं घातलें । अंतःकरणीं ॥१३॥
शिर उडवितां स्थाणुपुरुषाचें । तीन विभाग जाले त्याचे ।
एक निमाले एक नाचे । तिजा सागरीं पडिला ॥१४॥
एक अहंकार त्रिविध जाला । मुख्य तो तेथेंचि निमाला ।
लौकिकी एक राहिला । एक गेला पूर्व स्थळा ॥१५॥
वायु काटवणीं अडकला । पुत्र वेगेसी धाविला ।
सर्व वृक्षाचा ग्रास केला । सोडविलें पित्यातें ॥१६॥
देहद्वयीं हा आत्मा । सापडलासे महात्मा ।
ज्ञानें जाळूनि सकार्य तमा । आत्मारामा सोडविलें ॥१७॥
इति श्रीमद् आगमसारे । उपनिषत् तात्पर्यानुसारे ।
मिथ्यात्वलक्षणप्रकारे । प्रथमसमासः ॥१॥



॥ श्रीराम समर्थ ॥

समास २ रा
सहजत्वलक्षण


बंधचि हा साच असावा । तरी मोक्षही मिरवी नांवा ।
यास्तव बंधमोक्षगोवा । सर्वथा नसे ॥१॥
ब्रह्मीहून भिन्न असता । तरी कैसा पा अभिन्न होता ।
ज्ञानेंचि केला सरता । हें व्यर्थ नव्हे ॥२॥
अरे हें उगेंचि सहजगति । इतुकीही मायेची शक्ति ।
मिथ्यात्वें बांधितीं सांडिती । नवल तिचें ॥३॥
सहज ब्रह्म परिपूर्ण । सहज अखंड दंडायमान ।
सहजचि जालें स्फुरण । ज्ञानाज्ञानरूप ॥४॥
सहज अज्ञानीं पडिलें । सहज जडा अवलंबिलें ।
सहजचि भोगू लागलें । जन्ममृत्यूतें ॥५॥
सहज कर्म करूं लागला । सहज योनी फिरे भ्रमला ।
सहजचि पुण्यपापें अवंतिला । सहज सुखदुःखा ॥६॥
सहज पुण्याच्या कोटी । नरदेहाची लाधली पेटी ।
सहज उपजला अनुताप पोटीं । सहज विरक्ति बाणे ॥७॥
सहज सद्‌गुरू सत्शास्त्र । सहज श्रवणादि विचार ।
सहज होय साक्षात्कार । सहज भेटी आपुली ॥८॥
सहजची अज्ञान गेले । सहजची ज्ञान मावळलें ।
सहजपणें उरलें । सहजी सहज ॥९॥
सहज संचित जळालें । सहज क्रियमाण विरालें ।
सहज देह वर्तू लागले । प्रारब्धभोगीं ॥१०॥
सहज निमाला संशय । सहज प्रवर्ते यथान्वय ।
सहजचि न करी उपाय । प्रारब्धक्षयासी ॥११॥
सहज हे होती जाती । सहज इंद्रियें शिणतीं ।
सहजची आपली स्थिति । परिपूर्ण असे ॥१२॥
सहजत्व आपुलें नवचे । सहज होईना फुकाचें ।
क्षयवृद्धिवीण सहजाचें । सहजत्व असे ॥१३॥
सहज भोग संपतां । सहज देहाची नुरे वार्ता ।
ऐसें सहजचे असतां । निर्भय सहज ॥१४॥
सहज नामरूप गेलें । सहजचि अस्ति भाति उरलें ।
सहज सर्व दिसूं लागलें । मिथ्यात्व सहज ॥१५॥
सहज मिथ्यात्व जडासी । सहज खंडिले विजातीयासी ।
ब्रह्मात्मैक्यीं सजातीय भेदासी । सहज निर्मूळ केले ॥१६॥
सहज विरालें स्फुरण । स्वगत भेदाचें हें खंडन ।
सहज पावलें समाधान । प्रबोध होता ॥१७॥
सहज देश आटला । तरी देशपरिच्छेद कोणाला ।
स्फुरणाभावीं काळाला । कलनत्व कैंचे ॥१८॥
सहज कालपरिच्छेद । जाउनी सहजत्वें अभेद ।
वस्तुजाताचा उपमर्द । सहजची जाला ॥१९॥
वस्तुपरिच्छेद निमतां । सहज अनंतत्व अनंता ।
सहज स्वप्नींचा जागा होतां । सकार्य नासलें ॥२०॥
सहज इतके मायेने । खेळ खेळून लय पावणें ।
सहज सहजीं अखंडपणें । जैसें तैसें संचले ॥२१॥
सृष्टि पूर्वी सहजचि असे । सहजत्व प्रलयीं उरलेसे ।
मध्येंही जें जें होतसें । तेंही सहजपणें ॥२२॥
सहज होतां जातां । सहज हलेना तत्वतां ।
मग हानिलाभाची वार्ता । सहजत्वें कोठें ॥२३॥
इति श्रीमद् आगमसारे । उपनिषत् तात्पर्यानुसारे ।
सहजत्वलक्षणानुकारे । द्वितीयसमासः ॥२॥



॥ श्रीराम समर्थ ॥

समास ३ रा
अकर्तृत्वनिरूपण


सहज होतांही व्यापार । समाधि न मोडे अणुमात्र ।
तिहीं अवस्थेचे विकार । असतांचि सरले ॥१॥
सत्वांश अंतःकरण भोक्ता । रजांश इंद्रिय साधनता ।
तमांश विषय कार्यजाता । गुणा गुण सेविती ॥२॥
परी हे विकार बुद्धीचे । प्रतिबिंबहि भोक्तृत्व नवचे ।
मा अलिप्तत्व मुख्यबिंबाचे । काय बोलावें लागे ॥३॥
लहरीवरी लहरी । एक मरे एक मारी ।
परी पाणियासी दुसरी । अवस्था नसे ॥४॥
असो तरंतीं असे पाणी । कीं ज्वाळामाजीं अग्नि ।
तैसे अंतर्बाह्यकरणीं । विषयां व्यापुनी आत्मा ॥५॥
अग्निसी वेगळे असती । ते अग्निसंगें जळती ।
अग्नि अग्निचिये दीप्तीं । जळे कैसा ॥६॥
लहरीयोगें जळासी । हुडहुडी न ये जैसी ।
इंद्रियव्यापारें तैसी । बाधा नव्हे ज्ञानिया ॥७॥
प्राण सर्वदा वाहती । ते गमनागमनीं दिसती ।
ठाईच असतां तयाप्रति । गमनगती न संभवे ॥८॥
श्रवणें ऐके शब्दजात । पन्नास मात्रा एक स्वरांत ।
शब्द उठे अवकाशांत । आकाशींच विरे ॥९॥
तरी बोलिके कोण जाले । काय श्रवणीं ऐकिलें ।
ऐकोनी नायकणें जालें । सहज ज्ञानिया ॥१०॥
वायु त्वचा स्पर्श तिन्ही । असती जरी भिन्नपणीं ।
तरी स्पर्श विषय ज्ञात्यालागुनी । ग्रहण होता ॥११॥
स्पर्शामाजीं असे सघन । पदार्थमात्रींहि आपण ।
तरी मग स्पर्श स्पर्शणें । कोण कोणासी ॥१२॥
मक्षिका कोठें न बैसे । पवित्र अपवित्र तें कायसें ।
डोळिया काय एक न दिसे । तरी उष्टा नव्हेची ॥१३॥
पाहणें डोळाहि तेजाचें । पदार्थीं भासकत्व हें कोणाचें ।
त्रिपुटीसी घनत्व आत्म्याचें । तेथें भिन्नत्व कोणतें ॥१४॥
हें वेगळें कैसें निवडावें । तरी कोणें कोणासी पाहावें ।
ऐसे ज्ञात्याचें स्वभावें । पाहणें तें न पाहणें ॥१५॥
रस रसना रसज्ञ । निवडितां न ये एक क्षण ।
रसरूपें एक जीवन । विभागलेसे ॥१६॥
अन्न जल आणि गोडी । या वेगळे कोण निवडी ।
सच्चिद्रूप पाहून अर्ध घडी । राहों न शकती ॥१७॥
गुळें गुळासी खादलें । कीं जीवनें जिवनाचें पान केलें ।
हे कांहीच न संभवले । भिन्नत्वाविण ॥१८॥
द्वैताचा न होतां उमस । आणि सर्व सेवीतसे रस ।
तरी भोजन आणि उपवास । सारखाचि तया ॥१९॥
पृथ्वीयेचा गंध गुण । आणि भूमीचाचि अंश घ्राण ।
एकरूपें विभागून । द्विधा जाली ॥२०॥
अश्विन तोचि कुमार । हा नामचि भेद मात्र ।
व्यापुनी आत्मा स्वतंत्र । आकाशापरी ॥२१॥
कापुरें कापूर हुंगावा । कीं घ्राणाचा गंध घ्राणें घ्यावा ।
भिन्नत्वाचा नसतां गोवा । विषय कैचा ॥२२॥
येणें रीती कर्मेंद्रिय । प्रवर्तती स्वस्व विषय ।
विषयासी विषयत्व काय । नामरूपाविण ॥२३॥
आपुलीच ध्वनी । उमटली जेथें पडसादनी ।
उभयस्वरें शब्दश्रेणी । भेदावतीना ॥२४॥
आपुलाचि प्रतिभास दर्पणीं । दृश्य द्रष्टा उभयपणीं ।
एकला की जाले दोनी । बरे पहा ॥२५॥
तैसें भोग्य भोक्ता साधन । एक परी भासती तीन ।
फेन बुद्‌बुद लहरी जाण । एक जळ ॥२६॥
न मोडतां एकपण । दिसती जरी भिन्न भिन्न ।
तेंचि जाणिजे साजिरेंपण । दुणावलें कीं ॥२७॥
चंदन सुगंधें वेष्टिला । कीं चंदन सुगंधत्वा आला ।
एकचि द्विधा भासला । एकपणीं ॥२८॥
समुद्रीं असतां पाणी । लोकोपकारार्थ मेघ आणी ।
मेघीं असतां तयालागुनी । दुजें नांव कोणतें ॥२९॥
पाणियाच्याचि धारा । वर्षताती अपारा ।
पृथ्वी व्यापुनी सरिता पुरा । एकचि पाणी ॥३०॥
पुन्हा सागरीं मिळालें । पाणीपणा नवचे मुकलें ।
तरी आलें अथवा गेलें । बोलणें तें वाव ॥३१॥
मन वायुपासून जालें । आणि आकाशीं राहिलें ।
उभय कारण सांडून गेलें । मन तें कोठें ॥३२॥
हिंडतां होय हिंपुटी । परि ते आकाशाचिया पोटीं ।
जातां येतांहि शेवटी । ठाईचा ठाई ॥३३॥
कुलालचक्रीं बैसली मासी । भोवतां दिसे चक्रासरिसी ।
परी ते अढळ जैसी तैसी । मनही तैसें ॥३४॥
प्राण वायूतें जरी सांडी । मनीं मनपणा होय प्रौढी ।
तरी गमनागमन तातडी । बोलों येती सुखें ॥३५॥
जैसे पक्षियाचे चरणीं । हातीं राहे सूत्रबंधनीं ।
तेथुनी उडे परी पाणी । न सोडी जैसा ॥३६॥
हें असो मनें कल्पिलें । सूक्ष्मचि जडत्वा आलें ।
मनविषयासी जाले । दोनी नाम ॥३७॥
एकचि दो ठाई होतां । तरी कैचा भोग्य भोक्ता ।
हे उगीच द्वैत वरता । दिसे परी मिथ्या ॥३८॥
जाणें येणेंही न संभवे । विषया विषयत्वही नव्हे ।
तरी कोणें कोणा भोगावें । द्वैतचि नाहीं ॥३९॥
हेंचि पुढेंहि निरोपिलें । ज्ञात्याचे देह वर्तले ।
परी निश्चलत्व संचलें । जैसें तैसें ॥४०॥
इति श्रीमद् आगमसारे । उपनिषत् तात्पर्यानुसारे ।
अकर्तृत्वनिरूपणप्रकारे । तृतीयसमासः ॥३॥



॥ श्रीराम समर्थ ॥

समास ४ था
सहजस्थितीप्रकार


करोनी कांहीच न करी । भोगोनि अभोक्ता निर्धारी ।
ऐसी हतवटी दुसरी । सहजस्थितिविण नसे ॥१॥
चांदणी चंद्र शोभला । चंद्रचि चांदणत्वें पघळला ।
विषय सेवितां करणाला । भिन्नत्व  तैसें ॥२॥
ज्वालें अग्नि प्रकाशिला । द्विगुण शोभा पावला ।
तयासि भेद नवचे कल्पिला । रतिमात्र जेवि ॥३॥
तेवि ज्ञातयाचीं करणें । स्वस्वरूपाचें पुष्टपणें ।
द्वैतरूपें विषयसेवनें । तों तों अद्वैत दुणावें ॥४॥
जयाचा व्यापार तो एकांत । जयाचा विषय तें अद्वैत ।
जयाचा पूर्वपक्ष तो सिद्धांत । इतरां न कळे ॥५॥
जयाचे मन ब्रह्मांड व्यापी । परी निश्चलत्व नवचे किमपि ।
बुद्धि निश्चया साक्षेपी । परी ते अरूप ॥६॥
जयाचें चित्त चिंतनीं । विषयीं असतां स्वरूपस्मरणीं ।
जयाचा अहंकार त्रिभुवनीं । व्यापून असे ॥७॥
एकदेशी मी मी करिती । तेणें गुणें होय फजिती ।
तैसा नव्हे निश्चिती । सर्वाभूतीं मीच मी ॥८॥
दृश्य द्रष्टा दर्शन । गाळून जें का अधिष्ठान ।
सांडूनियां मीतूपण । अवघा मिचि दाटला ॥९॥
लैकिकीं जितके शब्द । ऐकतां ते तुल्य वेद ।
तरी द्वैतपणाचा भेद । कैंचा उरे ॥१०॥
ब्रह्म ब्रम्हाचिये घसणीं  स्पर्श उठे त्वचेलागुनी ।
ऐकांतीं अथवा जनीं । सारखाचि तो ॥११॥
जनीं जनार्दन सांडिती । मग एकांतीं कोणा धुंडिती ।
बळेंचि डोळां घालती माती । म्हणती ज्ञानांजन ॥१२॥
द्वैता भेणें पळूं जातां । द्वैत दुणावें तत्वतां ।
असो तया मूर्खाची वार्ता । कोण काज ॥१३॥
जयाचे दृष्टीचें पाहणें । जगचि होइजे जनार्दनें ।
नामरूपा सांडून जाणें । पाहण्यासरिसें ॥१४॥
प्रकाशापुढें जैसा तम । कीं शंकरापुढें काम ।
तैसें द्वैत जे रूपनाम । होय भस्म पक्षवातें ॥१५॥
तया कासया आसन । कासयाचे देहसमान ।
दृष्टि तेथें नारायण । कोंदाटला असे ॥१६॥
नेत्र जरी झांकिले । असंभाव्य स्वरूप संचले ।
अथवा तोंड जरी चुकविले । तरी ब्रम्ह सन्मुख ॥१७॥
ब्रह्म पाहतां सकळ । न पाहतां उरे केवळ ।
स्मरणीं ब्रह्मीचे कल्लोळ । विस्मरणीं तो परिपूर्ण ॥१८॥
आतां डोळा दृश्य देखो । कीं दृश्यामाजीं सर्व माखो ।
कीं उभयत्व जाउनी राखो । आपुला आपण ॥१९॥
स्मरण विषयाते स्मरो । किं आपणिया उपसंहारो ।
कीं उभयातें विस्मरो । कीं स्मरो उभयातें ॥२०॥
हानिलाभाचा खरखरा । जयाचा निमाला एकसरा ।
या हेतु आठवविसरा । विसरला तो ॥२१॥
आपला आपणचि स्वादु । आपला आपण मकरंदु ।
रससेवनीं अभेदु । गंधग्रहणीं तैसा ॥२२॥
वाच्य वाचक खाउनी । वाचा प्रवर्तली वचनीं ।
पन्नास मात्रकाच्या श्रेणी । अनंत शब्द ॥२३॥
तयाचें बीज तो प्रणव । त्रिविधा दिसे एक नांव ।
उच्चार नाद ध्वनी आठव । चतुर्धाही तोची ॥२४॥
त्रिधा चतुर्धा वळून सूत । पन्नास गुंफिल्या असती त्यांत ।
पुढें मागें करितां उमटत । शब्दश्रेणी ॥२५॥
एक तीन पन्नास दिसती । परि ते रेखा आदिअंती ।
हे स्थूलदृष्टी भासती । ध्वनि ते सूक्ष्म ॥२६॥
एक असून फुटी पडली । भिन्नपणें वर्ते एकली ।
ऐसी समता जेथें जाली । द्वैताची माउली वांजट ॥२७॥
जो जो शब्द मुखीं आतुडे । ते तेहि वाणी बडबडे ।
परी किंचितही न मोडे । मौनपण ॥२८॥
ऐसेचि सर्वहि व्यापार । सप्तदश तत्वाचे प्रकार ।
होती जाती निर्विकार । जैसें तैसें ॥२९॥
सागरी वर्षती मेघ । कीं धावती सरिता ओघ ।
अग्नि तरणी शोषी अमोघ । परी न्यूनाधिक नव्हे ॥३०॥
सर्व प्राणिमात्र ज्यावरी वर्तती । तरि न्यूनाधिक नव्हे स्थिति ।
तेंचि आपण तया विकारिती । एकपिंड उपाधि कैची ॥३१॥
इति श्रीमद् आगमसारे । उपनिषत् तात्पर्यानुसारे ।
सहजस्थितिप्रकारे । चतुर्थसमासः ॥४॥



॥ श्रीराम समर्थ ॥

समास ५ वा
अभेदभक्तिप्रकार


कैवल्याचे शिरावरी । नाचतसे विषयव्यापारीं ।
स्वप्नसुषुप्तिजागरिं । अभेदें वर्ते ॥१॥
सहज देव सहज भक्त । सहज पूजा होत जात ।
परि त्रिपुटीचा झाला घात । एकपणेंविण ॥२॥
देव राहिला एकीकडे । भक्त धावें भलतीकडे ।
विभक्तियोगें भक्ति घडे । कैसी ते नेणों ॥३॥
विज्ञानभक्ति ते पवित्र । भेद लेश नसे अणुमात्र ।
भज्य भजक एकत्र । जया भक्तीनें कालविले ॥४॥
देवभक्ताची चुकामुकी । माया खेळे एकीबेकी ।
ते सद्‌गुरूनें केली फुकी । जाले एकी दोनीपण ॥५॥
देवपण भक्तीं मिळालें । किं भक्त देवांत आटले ।
दोनी नसतां जें एकलें । एकपणाही न साहे ॥६॥
आकाश जैसें गगनीं । कीं पाणियामाजीं पाणी ।
देवभक्ताची मिळणी । तैसी जाली ॥७॥
एक असतां सहजी । अज्ञानें केली दुजी ।
अज्ञान निरसतां मुरे शेजीं । स्वानुभवसुख ॥८॥
अनेक म्हणे अन‍एक । जें सर्वाहून व्यतिरेक ।
एक म्हणजे सर्वत्रीं व्यापक । अन्वयरूप ॥९॥
म्हणून एक ते अनेक । अनेक तेचि एक ।
अन्वय आणि व्यतिरेक । हा पूर्वपक्ष ॥१०॥
कीं अनेक आटलें । एकपणीं शब्द फोलें ।
अभेदभक्तीनें केलें कांहींचा बाही ॥११॥
एकपणाचा उमस । काढितां त्रिपुटी सावकाश ।
होत असे म्हणोनी ध्यास । एकपणाचा नसे ॥१२॥
त्रिपुटी जेथें विराली । हेच अभेदभक्तीची किल्ली ।
तरी ना करितांच घडली । अनायासें ॥१४॥
एक प्रीति दो ठाई जाली । पतीं परपुरुषीं विभागली ।
तरि ते पतिव्रता बोलिली । नवचे कोणी ॥१५॥
आपुल्यासाठीं देवावरी । प्रीति ठेवितां निर्धारी ।
तिसीच म्हणावें व्यभिचारी । भक्ति पैं गा ॥१६॥
एक जालिया भक्त देव । तरी द्वैताचा नुरे ठाव ।
अभेदभक्तीचा स्वभाव । ऐसा असे ॥१७॥
अभेद सहजचि आहे । आजि नवें केलें नव्हे ।
ऐसें समजून जो पाहे । तोचि लाहे येरां ठक ॥१८॥
सर्व हेंचि नामरूप । विचारें होतां तें अरूप ।
अभेदभक्ति अपोआप । न करितां होय ॥१९॥
देव भक्त ते अक्षई । अक्षयरूप आपुला ठाई ।
आतां भजनाची नवाई । भिन्नत्वें कैची ॥२०॥
एवं भिन्नत्व गेलें वृत्तीचें । मासले जितके नामरूपाचे ।
तें तें रूपडे देवाचें । भक्तासहित ॥२१॥
करणें पाहणें आटलें । द्वैतभाव विरालें ।
ऐसे भजन जरी घडलें । तरी उत्तमोत्तम ॥२२॥
याविरहित कोणी म्हणती । ते जाणावी कर्मभक्ति ।
जेथें भेदाची समाप्ति । जाली नाहीं ॥२३॥
सहज सांडोनी सायासीं पडे । अभेद असतांची बिघडे ।
वर्म जाणती ना बापुडे । सहजस्थितीचें ॥२४॥
जीवन्मुक्ति विदेहमुक्ति । सहजस्थिति अभेदभक्ति ।
नामभेदमात्र दिसती । परी तें एकरूप ॥२५॥
सविकल्प निर्विकल्प जरी जालें । परी तें एकरूप भासले ।
सविकल्प मनें कल्पिलें । निर्विकल्पता कवणा ॥२६॥
स्वस्वरूप बद्ध ना मुक्त । सविकल्प ना कल्पनातीत ।
नामरूपाचा संकेत । पूर्वपक्षीं होय ॥२७॥
ज्ञानें अज्ञान निरसलें । जीवद्वैत निःशेष गेलें ।
मिथ्या प्रतीतीस आलें । ईशद्वैत जितुकें ॥२८॥
समाधान एक असतां । कल्पिलें नामसंकेता ।
हा देहसंबंध तत्वतां । उपाधिमुळें ॥२९॥
ज्ञानें समाधान जालें एक । अभंग जें का निश्चयात्मक ।
तयासीच हीं नामें अनेक । विदेहादि ठेविली ॥३०॥
देहउपाधि निमाली । संकेतचिन्हें तीं सवें गेलीं ।
पुढे अनिर्वाच्यता संचली । स्थितिगतीविण ॥३१॥
इति श्रीमद् आगमसारे । उपनिषत् तात्पर्यानुसारे ।
अभेदभक्तिप्रकारे । पंचमसमासः ॥५॥
इति सहजस्थितिप्रकारपंचिका संपूर्णा ॥ १२ ॥ ओवीसंख्य १४२ ॥

GO TOP